PODMIOTOWOŚĆ I „TO, CO NIEREDUKOWALNE” W CZŁOWIEKU
Karol Wojtyła
Wojtyła Karol (1920–), personalista utrzymujący, że zrozumienie człowieka typu personalistycznego dopełnia rozumienie człowieka typu kosmologicznego.
30 grudnia 1963 roku Bp Karol Wojtyła zostaje przez papieża Pawła VI mianowany arcybiskupem krakowskim. Będąc przekonanym, że kluczową realnością w tych czasach jest osoba ludzka, Arcybiskup Wojtyła wypowiedział się 22 września 1965 roku na Soborze Watykańskim II na temat odpowiedzialności osoby wynikającej z wolności religijnej. Zdaniem George’a Weigela, biografa Jana Pawła II, spojrzenie Wojtyły na Sobór „od wewnątrz” pozwala traktować Vaticanum Secundum przede wszystkim jako „Sobór personalistyczny”.
„Zło w naszych czasach w pierwszym rzędzie polega na pewnego rodzaju degradacji, nawet zniszczeniu, fundamentalnej jedyności, unikalności każdej osoby ludzkiej. To zło leży nawet bardziej w porządku metafizycznym niż moralnym (List Abpa Karola Wojtyły do O.Henri de Lubaca w czasie zakończenia pierwszego zarysu Osoby i czynu).
Wydaje się, że problem podmiotowości człowieka znajduje się współcześnie w centrum wielorakich zainteresowań. Trudno byłoby w sposób zwięzły wyjaśnić, dlaczego i w jaki sposób doszło – i nieustannie dochodzi – do tej sytuacji.
Całość tekstu znajduje się w wersji drukowanej, którą można zamówić pod adresem: http://www.personalizm.pl/ksiegarnia/.
