OSOBA: PODMIOT I WSPÓLNOTA

Karol Wojtyła

Karol Wojtyła (1920-), Personalista w etyce, który doświadczył dwóch totalitaryzmów: hitleryzmu i komunizmu. Stąd szczególna wrażliwość na godność osoby ludzkiej.

W październiku 1953 r. Ks. Karol Wojtyła rozpoczął wykłady z etyki społecznej na Uniwersytecie Jagiellońskim. W styczniu 1954 roku Wydział Teologiczny Uniwersytetu Jagiellońskiego zatwierdził habilitację Ks. Wojtyły pt.: Ocena możliwości zbudowania etyki chrześcijańskiej przy założeniach systemu Maxa Schelera (Lublin 1959). Rozprawa habilitacyjna stanowi studium personalizmu etycznego Schelera.

Osoba: podmiot i wspólnota to prezentacja definicji osoby według Karola Wojtyły. „Kiedy był komentowany Schemat 13 (który potem stał się Konstytucją duszpasterską o Kościele w świecie współczesnym Gaudium et spes) i mówiłem o personalizmie, przyszedł do mnie ojciec de Lubac i powiedział: Tak, tak, tak, w tym kierunku”. (Jan Paweł II, Wstańcie, chodźmy!)

Całokształt rozważań, jakie zamierzam przeprowadzić w niniejszym opracowaniu, nawiązuje do mego studium Osoba i czyn1 i w nim się zakorzenia. Na podstawie przeprowadzonych tam analiz zamierzam na nowo przebadać związek, jaki zachodzi pomiędzy podmiotowością człowieka–osoby a strukturą wspólnoty ludzkiej. Problem ten został już naszkicowany w Osobie i czynie, zwłaszcza w ostatniej części pracy – Uczestnictwo. Zamierzam tutaj zarys ten nieco rozwinąć, wychodząc od tej koncepcji osoby, która sama w sobie została w moim ówczesnym studium dość szeroko rozbudowana. Wiele z analiz przeprowadzonych w Osobie i czynie pozostaje w ścisłym związku z problemem podmiotowości osoby ludzkiej, można by nawet powiedzieć, że wszystkie w jakiś sposób służą jej zrozumieniu i ukazaniu.

Całość tekstu znajduje się w wersji drukowanej, którą można zamówić pod adresem: http://www.personalizm.pl/ksiegarnia/.